THIS SITE IS UNDER CONSTRUCTION
Coming Soon
Coming Soon

 Het Avontuur van Brian Spark is een jeugdboek in ontwikkel/corrigeer fase.

Het manuscript is reeds voltooid.

Auteursrechten: Schrijver/bedenker, verhaal, situaties, emoties & personages, Marcel Vroege.

All-Copyrights: Marcel Vroege. Proloog en Hoofdstuk 1 zijn voor het eerst gepubliceerd op www.vroegeproducties.nl, woensdag 27-06-2012.

Werktitel: Het Avontuur van Brian Spark.

Veel leesplezier ! ;-)

 

Het Avontuur van Brian Spark

(PROLOOG) HET VOORVAL

Het was koud en guur, maar er was geen sprake van vorst. De lucht vertoonde onheilspellende trekken. Het kon die avond nog alle kanten opgaan. De meeste mensen in Cyaanstad en in het naastgelegen dorp Bosravijn bleven lekker thuis of kwamen net terug van het werk. De mensen die nog onderweg waren probeerden ook zo snel mogelijk weer thuis te komen, voordat het weer nog verder zou verslechteren. Iedereen wou uiteraard gauw bij zijn of haar familie zijn. De sfeer zat er goed in en op een enkeling na, waren de mensen goed gehumeurd. Kerstavond werd natuurlijk niet iedere dag gevierd. Maar uiteindelijk werd het wel een avond die de stad en dorpbewoners niet snel meer zouden vergeten.

Pakjes, pakjes en nog meer pakjes lagen bij de meeste gezinnen onder de kerstboom. Van groot tot klein, wat zou het zijn, dachten de familieleden. Ze hadden allang gezien dat hun naam wel ergens op een van de mooie siervolle pakketjes stond geschreven. Eindelijk was het dan zover, vrijwel iedereen was veilig thuisgekomen en kerstavond kon voor de meesten nu pas echt beginnen.

Er werd veel gegeten en gesnoept, en de eerste pakjes waren al opengemaakt.

Maar er was één persoon die deze kleurrijke en gezellige avond misschien wel wat minder feestelijk en alleen moest doorbrengen.

Een vriendelijke doch eenzame alleenstaande bewoner van het grote donkere dichtbegroeide bos. Hij was de jongste niet meer en opa van twee kinderen, Brian en Sanne. Beiden woonachtig in het dorp Bosravijn. Maar door miscommunicatie binnen de familie was er ooit een conflict tussen Brian’s opa en opa’s eigen dochter ontstaan. Door dit conflict voelde opa zich genoodzaakt het dorp te verlaten. Dit ging ten koste van de band met opa’s gehele familie, behalve met zijn kleinzoon Brian. Opa heeft Sanne het zusje van Brian, nooit echt goed leren kennen. Ze was nog heel erg jong toen opa uit het dorp vertrok. Maar de band met zijn kleinzoon Brian zou hij nooit helemaal opgeven, ook al was het een moeizame en afstandelijke band. Opa geloofde er heilig in dat hij zijn kleinzoon en eigen dochter ooit weer in de armen vast zou mogen houden. Het familieconflict kon toch niet voor eeuwig duren?

 

De opa van Brian was gelukkig zijn hele leven al een echte bosliefhebber. In een oude zelfgebouwde houten blokhut ver uit de buurt van de stad en het dorp wist hij precies hoe hij zich moest redden. Hij leefde vooral van producten die hij zelf in het bos wist te verzamelen: Bessen, bramen, aardbeien, paddenstoelen, kastanjes, appels en peren. Natuurlijk hielp hij de natuur soms een handje door deze producten niet ver van zijn hut zelf te telen. Voor de hut van opa stond ook een oude put die hem van schoon drinkwater kon voorzien. Dat drinkwater kookte hij wel altijd eerst goed uit voordat hij het opdronk. Ook al was dit niet echt nodig, het was zo zijn ritueel. In de winter kreeg de opa van Brian meestal wel wat hulp van buitenaf. Een zwerver deed ‘s winters in ruil voor een slaapplaats de benodigde boodschappen voor Brian’s opa. Zwerver Bas luidde zijn naam. Deze was er wel iets slechter aan toe dan opa. Maar dit was zijn eigen keuze. Zwerver Bas was vroeger alcoholist, maar gelukkig was dat de laatste jaren niet meer het geval. Bas hield er nooit echt van om op één vaste plek te blijven wonen. Hij trok in de zomer altijd de grote stad in om daar van zijn vrije leven op straat te genieten. Nou ja genieten was het niet altijd, maar hij was nu eenmaal aan dit leven gewend.

Maar toen gebeurde het.

Een ongelofelijk harde knal schudde de gehele stad en het dorp in een keer wakker. De knal had veel weg van een grote explosie en zorgde voor een lichte aardschok. Vrijwel iedereen keek uit het raam. Sommigen waren hier te bang voor en verscholen zich onder de tafel of in de badkamer. Maar de mensen die uit het raam keken of naar buiten waren gegaan konden hun ogen in eerste instantie niet geloven. Ze waren getuigen van een vreemde rode gloed. Deze felle betoverende rode gloed straalde door de bomen van het bos de stad en het dorp in. Het was een gloed die onverklaarbaar lang bleef hangen, maar uiteindelijk ook langzaam weer afnam.

Het leek wel of er een komeet was ingeslagen, wat kon het zijn. Niemand wist het te verklaren. Net toen iedereen het fenomeen maar voor lief had genomen, gebeurde er weer iets merkwaardigs. De stroom in de stad en het dorp viel in een keer uit. Iedereen raakte in paniek. Maar gelukkig was het kerstavond en er brandden in vrijwel ieder huishouden wel één of meerdere kaarsjes. Niemand, behalve de opa van Brian was echt alleen op kerstavond. 

Opa zelf leefde toch al een tijdje zonder stroom. Voor hem was het niets nieuws. Toch baalde de opa van Brian er best wel van dat zwerver Bas juist dat jaar op kerstavond  niet was komen opdagen. Hij had nog wel een chique en extra stevige maaltijd voor zijn tijdelijke huisgenoot bereid. Opa zat midden in het gebied waar de gloed vandaan kwam. Voor hem was deze gebeurtenis een waar spektakel. Hij genoot van het felle licht en de mysterieuze sfeer. Alleen waren de borden en een paar kleine schilderijtjes nu wel uit de kast en van de muur gevallen. Maar het kon opa maar weinig schelen. Eindelijk maakte hij weer eens wat mee.

Na een gespannen en enigszins verstoorde kerstavond keerde ‘s morgens de stroom weer terug in het leven van alle stad en dorpbewoners. Maar vreemd genoeg wel vanuit het niets. Van kortsluiting in een centrale of geknapte stroomkabels bleek geen sprake.

Er vond enkele dagen na de harde knal een groots onderzoek plaats. Onderzoekers en autoriteiten hielden zowat het gehele bos bezet. De opa van Brian was hun belangrijkste getuige. Maar opa die toch al niet zo gek op de uitvinding televisie was, hield vol dat hij die avond lag te slapen en niets had gemerkt van een fel licht of rode gloed. 

Op de TV en in de kranten werd gesproken over een lichte aardbeving. Toch waren er zeker wel meerdere getuigen die dachten dat ze echt wel iets uit de lucht hadden zien vallen. Maar de autoriteiten stopten iedere getuigenisverklaring die enigszins afweek van hun aardbevingscenario in de doofpot. De rode gloed werd afgeschilderd als fosfor die waarschijnlijk door de lichte aardschok naar boven was gekomen. De plaatselijke bevolking ging zelf ook op onderzoek uit. Maar een bewijs van een inslag, explosie of iets anders buitengewoons kon nooit worden geleverd. Ze legden zich er bij neer en moesten het maar doen met de berichtgeving op TV en wat er in de kranten stond.

Maar de opa van Brian wist wel beter. Zes maanden na de harde knal kwam hij toch nog met zijn verhalen en bevindingen naar buiten. Dit werd echter niet opprijs gesteld. Deze verhalen zorgden voor onrust onder de plaatselijke bevolking. De verhalen waren ook ongeloofwaardig en daar zat al helemaal niemand echt op te wachten. Per slot van rekening hadden de autoriteiten het onderzoek allang gestaakt. Zij hielden het op een aardbeving of aardschok.

 

 

Opa was gelukkig wel zo slim om niet gelijk alles wat hij wist aan de grote klok te hangen. Hij had al een vermoeden dat niemand zijn verhalen en bevindingen zo maar zou geloven; behalve Brian. Brian was voorlopig de enige die hij helemaal in vertrouwen durfde te nemen. Maar of Brian zijn verhalen wél geloofde? Daar was opa zelf ook niet helemaal zeker van.  Zolang opa zijn verhaal maar kwijt kon vond hij dit eigenlijk geen ramp. Als de autoriteiten en media werkelijk achter de waarheid van de gebeurtenissen zouden komen zou dit niet eens zo goed hoeven uitpakken voor de plaatselijke bevolking van Cyaanstad en het dorp Bosravijn.

Brian heeft nog steeds contact met zijn opa. Wel in het geheim en alleen schriftelijk, want het contact tussen zijn opa en de rest van zijn familie is helaas nog steeds niet hersteld. Of dit ooit nog zal gebeuren is nog maar de vraag. Maar Brian is net als zijn opa vastberaden. Hun band is bijzonder en sterk. Daar zal niets en niemand ooit tussen kunnen komen.

HOOFDSTUK 1: EEN NIEUWE DAG OP KOMST

Het is een rustige vreedzame warme zondagnacht in het dorp Bosravijn. Op wat getjirp van een paar rusteloze boomkrekels na is het doodstil. Het is alweer zeven maanden geleden dat het dorp in de belangstelling van de media stond. Iedereen in het dorp ligt al te slapen want op maandag moeten de meeste mensen in het dorp weer vroeg aan het werk. De dorpelingen kennen elkaar goed en willen de eerste dag van de week zo fit mogelijk op het werk verschijnen. In alle huizen zijn de lichten gedoofd, maar er is een huis waar het licht in de huiskamer weer aan gaat. Het is het grootste woonhuis van het dorp. Een stijlvol klassiek wit geschilderd vrijstaand huis met drie verdiepingen, ruime tuin en dakterras. Hier wonen de ouders van Brian en Sanne die weer eens aan het ruziën zijn.

Brian Spark is een moedige, doch eenzame en vaak in zichzelf gekeerde jongen van twaalf. Zijn zusje Sanne krijgt thuis de meeste aandacht. Zij is vier jaar jonger dan Brian en zit op een school voor speciaal basisonderwijs. Sanne heeft een concentratieprobleem en is meestal hyperactief. Zij lijdt aan ADHD en is al enige tijd onder behandeling van een kinderarts. Deze vindt zijn drukke patiënt nog net iets te jong voor medicatie. Dit zorgt vaak voor veel stress bij haar ouders wanneer zij weer eens zonder enige reden over energiek luidkeels door het huis rent. Sanne is maar moeilijk te kalmeren als zij het weer eens op haar heupen krijgt. Als haar broer Brian thuis is trekt deze zich meestal terug op zijn kamer. Hij lijkt wel haar tegenpool. Urenlang kan hij op zijn kamer zitten lezen of een computerspel spelen tot hij voor het eten naar beneden wordt geroepen. Dit keer gaat de ruzie tussen de ouders niet over de kinderen maar over de eigen taakverdeling binnenshuis. Ondanks het feit dat de vader van Brian en Sanne in een rolstoel zit wordt er het nodige van hem gevergd. Het is volgens moeder behoorlijk rommelig in de huiskamer. Er ligt overal speelgoed en de afwas is ook nog niet gedaan. Ze loopt te stampvoeten in haar nachtkleding en gaat flink tekeer. ‘Moet ik dan echt overal alleen voor zorgen? Jij kunt overdag toch wel een klein beetje de boel bijhouden? En als het echt niet gaat, vraag dan aan Brian of hij je even kan helpen!’ Vader kijkt beteuterd. Hij kan niet geloven dat zijn vrouw op dit late tijdstip nog de energie heeft om het hierover te hebben. Hij vindt zelf dat hij naast zijn eigen werk toch aardig wat huishoudelijke taken op zich weet te nemen. De vader van Brian en Sanne is bouwkundig tekenaar en werkt sinds een bedrijfsongeval al enige jaren aan huis. ‘Je staat er ook niet alleen voor, maar jij wilt per se vijf dagen per week blijven werken. Dat is nergens voor nodig. Heb ik al zo vaak gezegd. En Brian heeft overdag zijn handen vol aan Sanne. Fijne vakantie voor die jongen, hoor. Als hij er niet was zou ik helemaal niet meer aan mijn werk toekomen. Luister, je hebt zelf steeds minder tijd om met mij en de kinderen iets leuks te doen. Dat vind ik pas erg!’ Het gesprek zet zich voort en er wordt steeds luider gesproken. Soms zelfs geschreeuwd. Vader rijdt zenuwachtig heen en weer in zijn rolstoel. Hij trekt het slecht. Hond Tim raakt ook nerveus van het geschreeuw en begint hard te blaffen. Sanne wordt wakker van het geblaf en weet dat haar ouders weer eens bonje hebben. Ze begint te huilen. Moeder hoort dit, stopt met schreeuwen en loopt naar boven. Dikke tranen lopen langs de wangen van Sanne. Ze is deze week al meerdere keren wakker geworden door de strubbelingen van haar ouders. Moeder probeert uit te leggen dat volwassenen nu eenmaal liever ’s nachts ruzie maken dan overdag. Sanne vindt het niet eerlijk. ‘Maar dan word ik toch wakker? Maak alsjeblieft geen ruzie met papa meer.’ Moeder belooft dat ze zal stoppen met schreeuwen en dat zij ook weer terug naar bed zal gaan. Ze geeft Sanne een dikke zoen en blijft nog even aan haar bed zitten. Sanne valt al weer snel in slaap. Moeder doet het grote licht in haar kamer weer uit en laat de deur zoals altijd op een kier staan. Brian die zijn eigen kamer heeft is ondertussen stiekem uit zijn bed geklommen. Hij is naar beneden gelopen en staat naast zijn vader in de huiskamer. ‘Waarom is ze nu weer boos?, heeft het met ons te maken?’ Brian’s vader legt de situatie uit en probeert zijn zoon gerust te stellen dat het niets met hem of zijn zusje te maken heeft. Moeder is inmiddels ook weer naar beneden gelopen en hoort Brian met zijn vader praten. Stiekem luistert ze even naar het gesprek en loopt vervolgens naar de keuken om een kop kamillethee te gaan zetten. Even later drinken de drie samen hun kop thee op en moeder vraagt of Brian weer wil proberen te gaan slapen. Brian die alweer aardig wakker is geworden stelt zijn moeder een vraag: ‘Mama, waarom zijn wij al jaren niet meer bij opa geweest? Ben je ook kwaad op hem?’ De moeder van Brian schrikt een beetje van zijn onverwachte vraag. Ze probeert er met een gemakkelijk antwoord vanaf te komen. ‘Je opa is een rare man met rare verhalen, daar hebben wij het nog wel eens over. Je moet nu echt gaan slapen.’  Brian probeert het gesprek voort te zetten. ‘Ik vond opa anders niet zo raar. Wat voor verhalen had hij dan?’ Moeder raakt licht geïrriteerd. ‘Wat zei ik nu net?, daar hebben wij het later nog wel eens over. Kom op, naar bed en vlug!’ Brian loopt terug naar zijn kamer en kijkt nog even achterom of zijn moeder niet achter hem aan is komen lopen. Hij doet zijn slaapkamerdeur dicht. Maar in plaats van te gaan slapen is hij iets heel anders van plan. Voorzichtig pakt hij een zaklamp uit zijn nachtkastje. Vanonder het nachtkastje pakt hij ook een pen en blocnote tevoorschijn dat hij daar eerder verstopt had. Brian klimt in zijn bed en legt de brandende zaklamp naast zijn kussen. Met het dekbed over zijn hoofd begint hij te schrijven. Op deze manier hoopt hij dat zijn moeder vanaf de gang geen licht in zijn kamer ziet branden. ‘Nou opa, het was weer eens zover. Ma en pa hadden net ruzie. Dit keer viel het nog wel mee, maar gisteren was het nog veel erger. Toen gooide ma een vaas stuk. Ze loopt steeds te zeuren waarom papa niet meer in huis kan doen. En het lijkt wel of Sanne steeds drukker begint te worden. Overdag moet ik constant op haar passen. Ik mag volgens mij ook nog steeds niet bij u op bezoek komen. Ik heb zitten nadenken en het is nu al ruim twee jaar geleden dat ik u voor het laatst gezien heb. Opa, ik ga nu slapen voordat pa en ma erachter komen dat ik stiekem met u schrijf. Ik hoop dat alles goed met u gaat. Als het aan mij lag was ik al lang weer eens op bezoek geweest. Ik weet niet waarom dat nog steeds niet mag en waarom mijn moeder daar zo moeilijk over doet. Ik blijf het haar gewoon vragen. Ze kan mij toch niet voor altijd blijven verbieden om naar u toe te gaan. Nou ja, het zal vast wel een keer goed komen. Schrijft u mij  snel weer terug? Groetjes Brian.’ Brian drukt zijn zaklamp uit, legt zijn blocnote onder zijn kussen en sluit zijn ogen. De rust in het huis is weer volledig wedergekeerd en iedereen beleeft zijn eigen dromen.

Een nieuwe dag is aangebroken. De zon staat al een tijdje hoog aan de hemel en er is geen wolkje te bespeuren. Vader, moeder en Sanne zitten aan een laat ontbijt. Het verkeer in het dorp is al helemaal opgang gekomen en de buren van de overkant laden hun auto uit. Ze zijn net terug van vakantie. De kinderen helpen netjes mee met uitladen en kijken ondertussen of ze Brian al zien. Maar Brian zit nog niet aan tafel. Hij ligt nog in zijn kamer te slapen. Wanneer zijn moeder van onderaan de trap naar boven schreeuwt om hem voor het ontbijt te roepen, zit hij in een keer recht op in zijn bed. Brian kijkt naar de wekker, pakt deze op en vraagt zich af waarom deze niet op tijd is afgegaan. Hij springt snel uit zijn bed, trekt zijn badjas aan, schiet in zijn slippers en rent naar beneden de keuken in. De ontbijttafel is royaal gevuld met lekkernij. De moeder van Brian staat achter het gasfornuis. Ze is bezig met het maken van roereieren en toast. Brian is nog licht in shock. ‘Hoe laat is het? Ik denk dat mijn wekker kapot is of zo?’ Zijn vader kijkt bedenkelijk. ‘Ook goedemorgen!’ Sanne die sarcastisch probeert te zijn kan het niet laten. ‘Goedemorgen Brian, zeker lekker geslapen heh!’ Brian die een beetje lauw begint te worden neemt plaats aan tafel. ‘Sorry, goedemorgen.’ Maar de moeder van Brian die normaal gesproken nogal snel lichtgeraakt is komt met de ontknoping. ‘Ik heb je wekker vannacht uitgezet, je was gisteren nog zo laat op. Je hebt nog steeds vakantie, hoor. Of had je een vroege afspraak?’ Brian is blij dat het niet aan hem lag. ‘Nee hoor, ik wou alleen wat TV gaan kijken. ’s Ochtends herhalen ze wat ik dankzij Sanne ’s middags steeds moet missen.’ Zijn vader voegt daar graag iets aan toe: ‘Nou dat had je toch echt wel kunnen vergeten. Het is vandaag geen televisieweer. Jij gaat lekker naar buiten. Jimmy en Mandy zijn ook weer terug van vakantie. Ik zag Mandy net al door het raam turen of je al wakker was’ Sanne kan haar mond niet houden. ‘Brian is verliefd, Brian is verliefd!’ Brian probeert Sanne ervan te overtuigen dat dit niet zo is. Moeder verdeelt ondertussen de roereieren met toast. De vier beginnen aan hun smakelijk ontbijt. Hond Tim kijkt beteuterd toe. Tim is het er niet mee eens dat hij iedere dag hetzelfde voer voorgeschoteld krijgt en de kinderen iedere dag iets anders. Brian ziet dit en gooit zonder dat iemand het merkt een stuk leverworst onder zijn stoel. Het valt Sanne op dat Brian toch steeds naar buiten zit te gluren. Ze kan het weer niet laten. ‘Zie je haar al Brian? Ze vindt jou ook best leuk hoor! Heb ik haar zelf tegen Jimmy horen zeggen.’ Brian kan de verzinsels van zijn jongere zusje niet uitstaan. ‘Hou daar nu eens mee op, dat verzin je ter plekke. Mandy heeft al een vriendje, geloof ik.’ Vader is het nu ook een beetje zat. ‘Hé, zo is het wel weer genoeg, hè. Stelletje kleuters.’

Wanneer iedereen is uitgegeten verlaat Brian zonder iets te zeggen de tafel. Hij loopt vlug de keuken uit. ‘Brian, waar ga je heen?’ Moeder krijgt geen antwoord en heeft ook niet zoveel zin om haar zoon achterna te lopen. Ze is druk bezig met het afruimen van het ontbijt. Brian loopt naar de voordeur en doet deze voorzichtig open. Daar staat de postbode al klaar. Hij fluistert voorzichtig: ‘Goedemorgen Brian, ik was net al langsgelopen, maar ik zag je niet zitten.’ Brian legt in het kort het wekker verhaal aan de postbode uit. Tja, daar doe je dan niets aan.’ Hij haalt een grote envelop uit zijn binnenzak en geeft deze tezamen met de overige post die hij wel uit zijn tas haalt aan Brian. Hij knipoogt: ‘Alsjeblieft, en geef je de rest van de post aan je ouders.’ Brian graait wat in de zak van zijn badjas en geeft de postbode een kleine envelop. ‘Zou u deze brief bij opa willen bezorgen?’ De postbode stopt de brief in zijn zak en knikt gemoedelijk. ‘Natuurlijk Brian, dat doe ik toch iedere week.’ Brian bedankt de postbode voor het terugkomen. ‘Geen dank hoor! En doe je je ouders de groetjes van mij.’ De postbode loopt weer verder de wijk in. Brian zwaait hem nog even na. Terwijl hij weer naar binnen loopt verstopt hij de grote envelop onder zijn badjas. ‘Hier pa, de post is er al’. Brian’s vader moet nog wakker worden. Hij is nog niet helemaal goedgehumeurd. ‘Laat me nog heel even rustig mijn krant lezen.’ Moeder valt het op dat haar man zich niet echt fijn gedraagt: ‘Ach zit niet zo te zeuren, hij bedoelt het toch goed.’ Tot overmaat van ramp begint zijn ADHD zusje ook weer te zingen: ‘Brian is verliefd, Brian is verliefd!’ Brian doet alsof hij het helemaal gehad heeft en loopt chagrijnig de trap op naar zijn kamer, ‘Ja en die hadden wij ook al een tijdje niet meer gehoord,’ Klinkt er nog vanuit het trapportaal.

WORDT VERVOLGD !

© Marcel Vroege